Spannend...

Ze staat bovenaan de trap. Beneden hoort ze de stemmen van haar papa, opa en oma. Opa en oma zijn net door de achterdeur binnen gekomen. Ze komen vandaag een taartje eten want papa viert zijn verjaardag.

'Mama, wil je mij optillen, het is spannend.' Dat vraagt ze nu...

En dan?
'Kom op meid, je kunt zelf best traplopen'. 'Het zijn opa en oma maar joh, die ken je best en heb je laatst nog gezien'. 'Stel je niet aan, niets spannends aan'. Wat is jouw reactie?

Trots
Ik was eigenlijk alleen maar trots op de vraag die mijn 2 en half-jarige peuter aan me stelde. Ik ben blij dat ze dit gevoel begrijpt en kan verwoorden, dat ze er een oplossing voor kon bedenken.
Dus pakte ik haar op en tilde haar naar beneden. In de woonkamer bleef ze nog even heel dicht bij mij, maar binnen de kortste keren wond ze opa en oma om haar peutervingertjes met haar geklets en geteut.

Mijn kleine grote meisje, ze kan prima zelf de trap op en af. Dat hoeft ze niet meer te leren. Wat ze nog wel aan het leren is, is het herkennen en verwoorden van haar gevoelens. En ze leert dat wij die gevoelens erkennen en er wat mee doen. Want zeg nou zelf, als je tegen je partner zegt dat je ergens tegenop ziet, dan verwacht je toch meer dan een 'oh, nou ga nou maar gewoon'. Je verwacht medeleven als je je gevoelens toont, niet dat er overheen gewalst wordt, en ik wil mijn kinderen dat ook leren.

Eng
Inmiddels vind mijn dochter het eng om te staan boven op de commode. En dan betrap ik mezelf erop dat ik haar probeer te forceren het toch te doen. Hé, daar heb je die wals weer. Oeps. Mijn dochter heeft zelf al allerlei creatieve oplossingen bedacht om toch helemaal aangekleed te worden zonder te hoeven staan op de commode. Dus lekker onhandig worstelen we samen door het aankleedritueel, zodat zij niet hoeft te staan op de commode. Want dat is 'ang'.
En staat ze 5 minuten later zonder blikken of blozen in de vensterbank. Ik ben trots op mijn peuter die dapper genoeg is om in de vensterbank te staan en om haar gevoelens te verwoorden. Ik hoop dat ze dat laatste over 10 jaar nog steeds zo vrij doet!

Een nieuwe blog...

De zoveelste nieuwe blog in blog-land. Ik dacht dat er nog wel eentje bij kon, en dat dat dan maar die van mij moest zijn. Ja, denk je dan, die kan er natuurlijk nog wel bij, maar waarom zou ik hem komen lezen dan?

Omdat deze blog over onze handen gaat. Onze open handen, die geven en ontvangen.

Geven aan onze kinderen, om hen de wereld en het leven te laten ontdekken.
Vorm geven aan inspiratie, in allerlei projecten: in de keuken, achter de naaimachine, in de tuin.
Ontvangen van onze kinderen, zij geven ons veel plezier en soms een hele nieuwe kijk op de wereld.
Ontvangen van God, wij geloven dat wij alles ontvangen uit zijn geopende hand.

Wat je hier zult lezen is heel gevarieerd: creatieve projecten en projectjes, gedachten over opvoeding, plezier uit de natuur, smullen in de keuken, leuke activiteiten met de kinderen.

Kom, ga mee, geniet en ontvang wat wij via deze blog aan ieder ander mee willen geven!